Galangal

Wystarczy paprykę pokroić w cienkie lub grube paski, wrzucić na patelnię razem z całymi, obranymi ząbkami czosnku, zalać odpowiednią ilością oliwy i zacząć smażyć. Nie ma znaczenia jakiego koloru jest papryka i ile jej jest, ważne, żeby naczynie było na tyle szerokie, żeby warstwa papryki nie była zbyt gruba. Oliwy powinno być tyle, żeby wszystkie papryki mogły się w niej spokojnie przy mieszaniu smażyć. Może być więcej, ale nie mniej. Hojność nie zaszkodzi, ale papryka nie musi w oliwie pływać. Ilość użytego czosnku zależy też od upodobań, ja na dwie papryki użyłam cztery ząbki i papryka nie była dla mnie za bardzo czosnkowa, bo ja czosnek po prostu lubię. Paprykę trzeba przyprawić solą i pieprzem i poczekać aż zmięknie, wtedy należy dolać trochę octu balsamicznego i smażyć jeszcze przez chwilę. Ile to jest trochę? Dwa chluściki może ... To jest w sumie winegretowanie na ciepło, dlatego można posłużyć się winegretowymi proporcjami: trzy części oliwy do jednej octu. Można paprykę jeść od razu na ciepło, a można przełożyć do wysokiego naczynia i pozwolić jej się marynować przez kilka godzin. Tak czy inaczej będzie pyszna.

Do zrobienia tego dania skłonił mnie zbieg okoliczności. Najpierw zapytał o nie czytelnik a na następny dzień widziałam archiwalne nagranie w którym Antonio Carluccio robił właśnie tą paprykę. Zachęta nie lada. Ja zazwyczaj robię paprykę z cebulą zamiast czosnku i niekoniecznie z octem balsamicznym tylko z białym, winnym, który nie zmienia koloru papryki (czerwonej balsamiczny urody nie odbiera ale żółtej i zielonej tak - lecz co tam, smak jest w końcu najważniejszy). Zdecydowałam się jednak na wersję Antonio i polecam ją bardzo, chociaż do wersji z cebulą też zachęcam, bo tak robiona cebulka też jest pyszna.

Papryka marynowana w oliwie jest doskonałym dodatkiem do obiadu, ale ja ją lubię z grzankami i wędzonym serem. Pycha!