Galangal - życie ze smakiem

Zacznę dzisiaj od podziękowań. Dziękuję Eli, za to, że lecąc do Irlandii z bagażem podręcznym tylko zechciała upchnąć w nim książkę kucharską dla mnie. Dziękuję Kasi, mojej siostrze, że pomyślała o mnie, kiedy ową książkę zobaczyła. Dziękuję Błażejowi, szwagrowi Kasi, który z książką bez żalu (mam nadzieję) się rozstał. Książka to Kuchnia Polska Polskich Wydawnictw Gospodarczych pod redakcją dr Stanisława Bergera (obecnie prof) z 1957r. W książce pełno nie znanych mi wcale przepisów, którymi zapewne będę Was raczyła od czasu do czasu na moim blogu, dziś pierwszy bułka z dyni. Oto oryginał:

Upiekłam bułkę troszkę zmieniając proporcje, chciałam upleść warkocz, więc nie mogłam sobie pozwolić na zupełnie luźne ciasto. Użyłam połowę ilości mąki i dyni. Nie zalewałam dyni wodą, tylko dusiłam ją na patelni teflonowej, pod przykryciem, dolewając po kilka łyżek wody tylko na tyle żeby dynia się nie smażyła. Po zmiksowaniu takiej ugotowanej, lecz nie rozwodnionej dyni, otrzymałam ciut ponad 200 ml gęstej dyniowej papki. Poza tym postępowałam zgodnie z przepisem, choć nie zużyłam całego 250 ml mleka, kierowałam się gęstością ciasta. Po posmarowaniu ciasta posypałam je jeszcze drobnym cukrem trzcinowym. Ciasto rzeczywiście jest bardzo pulchne i smaczne, ale nie wiem czy szybko czerstwieje, bo szansy na sczerstwienie nie dostało.

Z okazji Hallowe'en mamy tydzień ferii (nie zazdrośćcie, nie mamy 2 tygodni ferii zimą!), siedzimy więc w domu i będziemy piec. Taki jest przynajmniej plan. W związku z tym wybrałam się w sobotę do polskiego sklepu po prawdziwe drożdże. Dzieci bardzo się podekscytowały tym, że w domu będzie znów pachniało chlebem (po bardzo długiej przerwie), ale dopiero na wczorajszym spacerze wygadałam się, że pierwszy wypiek będzie z dynią. Nie były bardzo zadowolone, bo dynia jest ok, ale po to żeby z niej czachy wycinać, a nie żeby ją jeść. W życiu bułki nie spróbowałyby, gdyby nie to, że ją zaplotłam w warkocz. A skoro warkocz, czyli jakby chałka, którą uwielbiają, to spróbowały. Okazało się, że skórka jest super słodka (cukier!), a to co pod nią cudownie puszyste i też słodkie i że wcale, a to wcale nie smakuje tak jak pachnie dynia.

Dynia piżmowa, którą widzicie na zdjęciu, to moja ulubiona do gotowania, popatrzcie tylko ile ma miąższu i jak mało pestek. To znaczy, że można z niej dużo zrobić. Ta sztuka ważyła 900 g po wypestkowaniu i obraniu. a była i tak dość mała (ok 25 cm długości), upiekłam bułkę, zjadłam na obiad (jutro pokażę) i jeszcze mi zostało. Oprócz tego, że jest wydajna to jeszcze wyjątkowo łatwa w obróbce, bo łatwo się obiera obierakiem do warzyw i nawet bardzo słaba kobitka nie miałaby problemu z jej pokrojeniem.