Galangal - życie ze smakiem

A z pizzą to było tak: Jak jej jeszcze nie potrafiłam robić to bardzo chciałam umieć ją robić. Wypróbowałam w tamtych czasach mnóstwo przepisów, ale nic mi nie wychodziło, moje pizze albo nie wyrastały wcale, albo wyrastały za bardzo i nie potrafiłam pojąć o co w tym wszystkim chodzi. Była to prawie wiedza tajemna, wiedza, która nie wiadomo dlaczego nie chciała mi się objawić. Wszystkiemu położyła kres moja pierwsza próba pieczenia pizzy na oko. Postanowiłam nie zaglądać do żadnego przepisu i kierować się tylko zmysłami dotyku i węchu. Ciasto miało być miłe dla rąk i dla nosa. Nie potrafię inaczej opisać dobrego ciasta na pizzę, jak tylko miękka poduszeczka, aksamitna i delikatna w dotyku. Jest też coś miłego i szczególnego w zapachu wyrośniętego ciasta i to nie chodzi o drożdże, chodzi o ten zapach ciasta po rozwinięciu się glutenu. Wiem, że gluten nie pachnie, ale takie ciasto tak. Jedynym przepisem, który mogę zaoferować to składniki mojego ciasta: mąka, woda, drożdże, sól i oliwa. Czasem dodaję też odrobinę masła.

W planie na obiad była pizza, taka, jaką moje dzieci lubią najbardziej: z salami, ale w koszyku od kilku dni leżał ananas i miałam pełno kolendry i tymianku, które trzeba było wykorzystać. Nie lubię tak zwanej hawajskiej pizzy z ananasem, kukurydzą i pomidorami ale jamajski bukiet smakowy (chili, tymianek, czosnek) bardzo mi odpowiada, nie miałam tylko pomysłu na niepomidorowy sos. Buszowanie po szafkach w takich momentach to chyba rzecz normalna, nie zawsze przynosi efekty, ale tym razem się udało. Okazało się, że jest marmolada jabłkowa, o której wszyscy zapomnieliśmy. Otworzyłam słoik i okazało się, że jest to marmolada z dość kwaśnych zielonych jabłek, o bardzo ciekawej korzennej nucie. Dwie łyżki tej właśnie marmolady rozrobiłam z wodą tak aby miała konsystencję dość gęstego sosu, dodałam posiekane chili, zmiażdżony czosnek i liście tymianku. Zostawiłam żeby towarzystwo się zaprzyjaźniło.

Na uformowanym spodzie do pizzy rozprowadziłam sos, posypałam hojnie siekaną kolendrą, a na wierzch położyłam ananasa (może być z puszki) i salami (ale dobre byłoby też z bekonem, albo kurczakiem w marynacie jerk). Posypałam tartą mozarellą a po upieczeniu dodałam jeszcze trochę ziół. Oto efekt:

Dodam tylko, że mój największy krytyk, mój własny mąż powiedział, że niezła i pokiwał z uznaniem głową.

Chociaż jest to danie wymyślone przeze mnie to jednak Jamajką ostro inspirowany. Dlatego ośmielam się dołączyć go do zabawy: